Herdenking van het einde van de eerste wereldoorlog.


zaterdag, 11 november, 2017

Dames en Heren,

In België is WAPENSTILSTAND op 11 november een nationale feestdag.

Het is de herdenking van het einde van de eerste wereldoorlog.

Ieder jaar wordt er  op 11 november in aanwezigheid van de koning de wapenstilstandsceremonie gehouden , niet alleen om de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog te gedenken, maar ook deze van de Tweede Wereldoorlog en alle andere oorlogen in de wereld.

 

Dit jaar 2017 is het 100 jaar geleden dat de Britse troepen op 31 juli 1917 de slag bij Passendale op gang hebben getrokken.

Tijdens de voorbereidende artilleriefase werden in 2 weken tijd  maar liefst 4,2 miljoen projectielen afgeschoten.

Het had  in de zomer van 1917 wekenlang verschrikkelijk geregend.

Het landschap was herschapen in een troosteloze leegte vol ondergelopen  kratergaten.

Paarden, soldaten en zelfs tanks werden opgezogen door een brij van lijken en stinkende modder. Wie er door raakte , liep zich vast in de prikkeldraad en werd neergemaaid door Duitse scherpschutters

vanuit hun bunkers.

In deze apocalyptische orgie van modder, vuur en bloed offerden

tienduizenden murw geslagen jonge mannen hun leven voor vrijheid

en vaderland.

Naar schatting meer dan een half miljoen slachtoffers voor een terreinverschuiving van slechts ACHT KILOMETER.

De slag nam al snel mythische proporties aan, en heeft vandaag nog steeds een belangrijke symbolische waarde.

Een symbool , maar waarvan ?

HOE MOETEN WIJ DEZE SOLDATEN BEST HERINNEREN ?

HOE OMGAAN  MET DE HERINNERING AAN DE SLAG BIJ PASSENDALE in 1917 ?

Ik verwijs eerst naar wat we lezen in de duizenden emotionele

brieven die honderd jaar geleden geschreven zijn aan het front.

De woorden van jonge mannen, aangrijpende gedichten over liefde en de natuur ,neergekrabbeld  op flarden papier.

Dit alles is de uiting van een tweestrijd tussen ideaal en illusie.

Waarom stapten  duizenden jonge mannen , overwegend vrijwilligers dan nog, in 1917 op naar hun dood ?

 

IDEAAL :Deze soldaten hoopten op een behouden terugkeer  na de oorlog ,naar een veilig en welvarend land ,verlost van de Duitse bezetter, waarin goed is om leven , voor hun , hun kinderen en hun kleinkinderen.

ILLUSIE: veroorzaakt door de arrogantie van de machthebbers, de absurde beslissingen  van de legerleiding in deze slag om Passendale ,een beslissing die aan de basis ligt van de zinloosheid van al die doden voor zo weinig terreinwinst.

Op het eigenste  ogenblik, ook 100 jaar geleden leidde de Russische Oktoberrevolutie tot de oprichting van wat moest uitgroeien tot de eerste communistische staat ter wereld.

Niet minder dan een waar arbeidersparadijs werd beloofd

Ook hier weer de tweespalt tussen ideaal en illusie.

Weinig mensen durven nu  nog beweren dat deze gelofte werd ingelost.

De schrijver Franz KAfka had al vrij vlug door waar revoluties toe leiden: de revolutie verdampt en wat overblijft is het slijk van een nieuwe bureaucratie.

Toch wordt de oktoberrevolutie nog steeds herdacht , zij het niet in ons land.

Dus zowel in Rusland als hier te lande herdenken we wat 100 jaar geleden is gebeurd .

Ik zeg herdenken, herinneren , niet VIEREN

Wat zou er uiteindelijk te vieren vallen ?

Wereldvreemde en maniakale generaals stuurden miljoenen mannen de dood in ,alsof ze met pionnen een spelletje aan het spelen waren

Jonge mannen vaak , met grote en goede idealen, die niet eens de kans kregen om van een paradijs te dromen , want voor ze in slaap waren waren zij al doodgeschoten.

De hoop op en het ideaal van een vrij en democratisch land  koesterden ook de mensen uit Linden die we vandaag herdenken.

Door hier in Linden  jaarlijks samen te komen , drukken  wij ons medeleven en onze dankbaarheid uit , medeleven met de families die  hun geliefden hebben verloren , dankbaarheid aan hen die terugkeerden.

Het is belangrijk om de jongere generaties te laten beseffen hoe bevoorrecht ze zijn om in een democratisch land te leven, een land dat de grondrechten en vrijheden waarborgt.

Vrede, democratie, mensenrechten zijn niet vanzelfsprekend.

Het  herinneringsmoment op 11 november is geen garantie  dat het nooit meer gebeurt, maar wel een trigger tot reflectie.

We moeten er regelmatig aan herinnerd worden, wat er fout kan gaan  als mensen de basiswaarden vergeten.

De generaties van onze ouders, grootouders en overgrootouders hebben zich voor deze basiswaarden ingezet , en het  in vele gevallen zelfs met hun leven bekocht.

Dit mogen we niet vergeten. We moeten de herinnering aan deze  menen en hun inzet in ere houden.

Daarom zullen we hier jaarlijks op 11 november blijven samen komen. Herdenkingsplechtigheden verbinden mensen over verleden, heden en toekomst heen.

 

Paul Duerinckx