Narcissus verliefd op zijn spiegelbeeld, Michelangelo Merisi da Caravaggio (1573–1610), olieverf op doek, 1594-1596, Galleria Na


zondag, 20 augustus, 2017
Narcissus verliefd op zijn spiegelbeeld, Michelangelo Merisi da Caravaggio (1573–1610), olieverf op doek, 1594-1596, Galleria Na

Beste Lubbekenaar,

 

We leven niet op een eiland, maar in een maatschappij, samen met anderen. Doorheen de tijd staan we ook niet alleen. We hebben onze wereld geërfd van zij die ons voor zijn gegaan. We mogen genieten van het leven, maar we moeten er ook voor zorgen dat de komende generaties een gelijkaardige ervaring mogen meemaken.

 

Het zijn geen nieuwe ideeën, maar een groeiend besef dat geleidelijk aan vormgegeven wordt door denkers. Zo ook door eerwaarde Luc Thiry.

 

Tijdens de afgelopen NSB-herdenking van 20 augustus 2017 te Lubbeek heeft Dhr. Thiry in zijn preek de gelegenheid genomen om een maatschappelijk fenomeen aan te kaarten. Een fenomeen dat hij een “narcistische cultuur” noemt. Een cultuur waarin een voortschrijdende economische groei en een naar zichzelf terugplooien van het individu centraal staan. Dit alles ten koste van anderen en de omgeving.

 

Zelden hebben we een geestelijke een maatschappelijk fenomeen zo haarfijn weten uitbenen als Dhr. Thiry in zijn preek. Al zijn we zulks van hem wel gewend. We vonden het dan ook meer dan de moeite waard om zijn tekst te reproduceren.

 

Ook CD&V tracht een antwoord te bieden op het individualisme met het WIJ-verhaal. WIJ staan niet alleen. WIJ is een samenleving die inclusief is, met een sterke samenhang en waarin iedereen zijn/haar verantwoordelijkheid opneemt. WIJ is van doen, nu meer dan ooit!

 

Meer info over het WIJ-verhaal: https://www.cdenv.be/storage/main/20161201-congrestekst-goedgekeurde-versie-2.pdf

 

Mocht u nog twijfelen aan de noodzaak tot sterke sociale cohesie, verwijzen we ook graag naar de TED-talk van Susan Pinker en haar “The secret to living longer may be your social life”: https://www.ted.com/talks/susan_pinker_the_secret_to_living_longer_may_be_your_social_life?utm_campaign=social&utm_medium=referral&utm_source=facebook.com&utm_content=talk&utm_term=science

 

Maar hieronder eerst de beloofde tekst van Dhr. Luc Thiry.

 

Warme groeten,

 

 

Andries Hofkens

Gemeenteraadslid Lubbeek

Voorzitter CD&V Lubbeek

GSM 0498/345 271

 

 

 

 

DE CULTUUR VAN HET NARCISME                                                                                    

Misschien is het selfie-verschijnsel, het nemen van foto’s van jezelf wel het meest onthullende symbool van het groeiend narcisme in de westerse samenleving. Ik werd er voor het eerst met mijn neus opgedrukt enkele jaren geleden op het Sint-Pietersplein te Rome toen wij daar met een groep parochianen op bedevaart waren.

 

Raar

Zoals paus Franciscus dat blijkbaar gewoon is reed hij in zeer kleine rondjes door de menigte om toch maar zoveel mogelijk mensen bijna persoonlijk te ontmoeten. Maar tot mijn verbazing keerden, op het moment dat de paus langs kwam, opvallend veel mensen zich met hun rug naar hem en namen met hun toestel op zo’n metalen staaf een foto. Want een foto van mij met daarachter de paus is blijkbaar veel opwindender dan de ontmoeting zelf. Ik denk dat dat de kern van de zaak is. Ik ben ongelooflijk belangrijk. En bekende personen en monumenten worden herleid tot decorum, tot achtergrond bij mijn optreden.Tegenwoordig zie je ook mensen in restaurants foto’s nemen van wat ze gaan eten en dat doorsturen via facebook. Want buiten zitten velen  natuurlijk ademloos te wachten op deze belangrijke informatie. Je kan daar misschien de schouders voor ophalen maar als ons individualisme nog verder afzakt naar puur narcisme dan gaat uiteindelijk heel het sociale weefsel kapot en stort onze samenleving in.

 

Oplossing?

Je kan het natuurlijk ook meer stoïcijns bekijken zoals onlangs nog een filosoof en hoogleraar in de psychiatrie verklaarde: uiteindelijk lost dat zichzelf op. Het probleem is te veel welvaart en een té lange periode van vrede, zei hij. Het Romeinse Rijk heeft hetzelfde meegemaakt: Als er straks weer oorlog komt zijn de mensen wel verplicht om opnieuw zorg te dragen, zich zelfs op te offeren voor elkaar. Dat doet me denken aan diegenen die zeggen: als er morgen oorlog is zitten de kerken terug vol. Maar moeten wij niet juist met al de kracht en vindingrijkheid die in ons is werken om die oorlog te voorkomen juist door dat krankzinnig hollend individualisme tegen te gaan en niet alleen oog te hebben voor het lachwekkende maar ook voor het gevaar van ons groeiend narcisme?

 

Mythe

Want naar alle waarschijnlijkheid staan we veel dichter bij oorlog dan wij doorgaans denken. En dan heb ik het niet over president Trump of over de gevaarlijke gekken die op vele plaatsen in de wereld aan de macht zijn.

Maar over het feit dat onze altijd stijgende welvaart dat altijd-maar-meer niet kan blijven duren. Over het feit dat onze westerse rijkdom  voor een groot stuk gebouwd is op vervuiling, uitputting van de natuur en uitbuiting van mensen. Zelfs als je daar geen morele bedenkingen zou bij maken, weet je gewoon dat dit niet kan blijven duren.Wij zijn de laatste generatie die het beter heeft dan de vorige. Die ná ons komen zullen het met minder moeten doen. Ik vind dat niet zelf uit. Gezaghebbende economen zijn daarin formeel: de mythe van de eindeloos stijgende welvaart tot in de eeuwen der eeuwen, dat is inderdaad een mythe. De werkelijkheid die er aankomt is anders. Je kan je bang afvragen wat die werkelijkheid van “vanaf nu moet het met minder” gaat aanrichten bij een generatie die van in de wieg als het ware geprogrammeerd is om te consumeren en genieten, om altijd maar meer en altijd maar beter te verwachten. Als wij niet heel sterk gaan werken aan een andere mentaliteit dan komt dat niet goed.

 

Modellen

Wij moeten terug leren om aanzien te halen uit wat wij betekenen voor de gemeenschap in plaats van het te zoeken in wat ons onderscheidt van de gemeenschap, in wat ons onderscheidt van de andere mensen. De grootte van onze wagen, ons huis en ons zwembad. Wanneer een hedendaagse westerse toerist op vakantie een rijkelijk versierde kerk binnen gaat dan zijn daar onmiddellijk  gevoelens van verontwaardiging : moet dat nu, al die rijkdom. Die verontwaardiging is om te beginnen veel minder nobel dan ze lijkt maar bovendien heeft ze vooral te maken met onbegrip. De moderne westerling kan er niet meer bij dat een rijke koopman heel veel  geld gaf aan een schilderij van een heilige omdat het de patroon was van zijn gilde.

Of dat een schoenmaker die goed geboerd had een glasraam betaalde, omdat het de kerk van zijn parochie was, of een welstellende boer de voetbalkantine, omdat het de ploeg van zijn dorp was. Ze schonken dat niet aan de Kerk of aan het dorp, maar aan onze kerk, onze ploeg, ons dorp.

In Zoutleeuw (waar ik ooit uit de bloemkool ben gekomen) is er in de 19e eeuw ooit een volksopstand geweest toen een pastoor een volgeladen kar zilverwerk uit de kerk wilde verkopen om God weet wat voor werken te bekostigen. Die kar is nooit buiten het stadje geraakt. Na een welverdiend pakske slaag heeft die pastoor al het zilver netjes terug op z’n plaats moeten zetten.

 

Gemeenschap

Ik vermoed dat tegenwoordige opstandelingen onder het mom van “revolutie” en “de Kerk is rijk genoeg” dat zilverwerk gewoon mee naar huis zouden nemen. Toen niet. De mensen toen droomden niet zoals wij nu van een eigen jacht of een villa in Toscane maar die kerk dat was hun kerk. En daar bleef iedereen vanaf, ook de pastoor. De mensen toen hadden een geweldig gemeenschapsgevoel.Als wij willen overleven moeten wij die gemeenschap terug herwaarderen. Een oud Chinees spreekwoord zegt: “Als er gras groeit in de tempel, bereid je dan voor op oorlog”. Overdreven individualisme leidt altijd naar jaloezie en agressie. Wij moeten ons terug veel meer richten op wat ons individueel persoontje overstijgt: Wij moeten ons terug meer richten op ons gezin, onze familie, onze gemeenschap, op de natuur en op God. En eigenlijk weten we dat wel en om je heen zie je stilaan tekenen die wijzen in die richting. En dat geeft hoop.

 

Luc Thiry